.
.
Już od wielu lat w polityce historycznej trwa w Polsce zakłamywanie historii II wojny, a zwłaszcza jej początku. Próbuje się winą za jej wybuch obciążyć Stalina i ZSRR twierdząc, że bez podpisania przez Mołotowa paktu z Ribbentropem Niemcy by wojny nie zaczęły. Jest to zwykły wymysł. III Rzesza już od miesięcy przygotowywała się do agresji na Polskę, gromadziła wzdłuż granic z Polską wojska, zapasy amunicji, paliwa i wszystkiego, co do prowadzenia wojny było konieczne. W ciągu tygodnia od paktu Mołotow-Ribbentrop, zawartego 23 sierpnia, żadna armia na świecie nie byłaby w stanie przygotować tak zmasowanej agresji, jaka nastąpiła 1 września 1939. Hitler chciał tej wojny od dawna i by ją rozpoczął i bez paktu Mołotow-Ribbentrop. Jedyne, co by go mogło powstrzymać od agresji na Polskę, to pakt Polski z ZSRR o wzajemnej pomocy militarnej. Ale takiego paktu nie było.
Przynajmniej manipulacją historyczną jest i to, że mniej mówi się w Polsce o dacie 1 września, więcej o 17 września, tak, jak by ta druga data była decydująca dla przebiegu kampanii wrześniowej. A już całkowicie pomija się rolę zachodu, zwłaszcza Waszyngtonu, Londynu i Paryża w wybuchu tej wojny.
.
Do wojny parły, niezależnie od siebie i z różnych powodów Berlin, Waszyngton, Londyn i Paryż. Z Berlinem sprawa jest oczywista. Już u schyłku XIX wieku pojawiła się w kajzerowskich Niemczech ideologia Lebensraumu na wschodzie. Podchwycił ją Hitler i w Mein Kampf wyraźnie i jednoznacznie pisał, że Niemcy muszą zmienić dotychczasową politykę szukania zdobyczy terytorialnych na zachodzie i południu, muszą odciąć się od polityki kolonializmu (na obcych kontynentach) i skupić na Lebensraumie na wschodzie, wymieniając przy tym imiennie Rosję oraz „małe państwa u jej granic”. O tych planach Hitlera wiedział naturalnie Stalin i forsował przyspieszoną industrializację. Wiedziano o nich też w Waszyngtonie, Londynie i Paryżu, przez co pomogły one Hitlerowi w dojściu do władzy (za pośrednictwem wielkiego kapitału, już wówczas ponadnarodowego) i w zbrojeniach, użyczając np. III Rzeszy (głównie banki angielskie i francuskie) ogromnych kredytów na zbrojenia, odmawiając podobnych kredytów Polsce. Depesze dyplomatyczne ówczesnego ambasadora Polski w Waszyngtonie jednoznacznie zdradzały plany zachodu: „państwa demokratyczne” (tak siebie nazywały wówczas USA, UK i Francja) życzą sobie, aby na wschodzie doszło do starcia III Rzeszy z ZSRR, należy przypuszczać że dojdzie do wykrwawienia Wehrmachtu i Armii Czerwonej, a wtedy od zachodu, zza Kanału La Manche i zza Linii Maginota uderzą „państwa demokratyczne”, by zakończyć wojnę i uwolnić świat od faszyzmu i komunizmu. Dla Polski ważnym, ale przeoczonym lub ignorowanym przez władze sanacyjne był fakt, że „państwa demokratyczne” ani słówkiem nie wymieniały Polski leżącej pomiędzy Niemcami a ZSRR. Polska była dla nich zbędnym i przeszkadzającym pionkiem na szachownicy, który należało jak najszybciej zbić, by nie przeszkadzał w realizacji szerszego planu – ułatwienia, umożliwienia III Rzeszy agresji na ZSRR, aby oba te państwa wykrwawiły się nawzajem na bezkresnych stepach i polach europejskiej części Rosji, nad Wołgą i pod Uralem. I stąd Polsce odmawiano kredytów zbrojeniowych, chętnie udzielanych Niemcom. I dlatego też Anglia i Francja nie zaatakowały wtedy, we wrześniu 1939, Niemiec od zachodu.
.
Zawarcie z Warszawą przez Londyn i Paryż paktu militarnego było posunięciem cynicznym, gdyż obie te stolicy nie zamierzały, poza wypowiedzeniem Berlinowi wojny, przyjść Warszawie z pomocą. Chciały ponadto nie dopuścić do ewentualnego zawarcia w ostatnim momencie paktu Warszawy z Moskwą. Stalin proponował sanacji pakt obronny przeciwko Niemcom. Sanacja propozycje Stalina odrzuciła. Ale istniało niebezpieczeństwo, że w końcu zagrożona przez Niemcy sanacja zmieni zdanie. Aby tego nie zrobiła, Londyn i Paryż zawarły z nią pakt z „gwarancjami”, których nie zamierzały zrealizować. Polski „pionek” należało po prostu zbić z szachownicy, by otworzyć Hitlerowi drogę na Moskwę.
.
Dziwić musi postawa władz sanacyjnych. Otrzymywały wielokrotnie informacje z ambasady w Waszyngtonie, mówiące o tym, że zachodni „sojusznicy” nie przystąpią do wojny w wypadku ataku Hitlera na Polskę. Depesza z 19 stycznia 1939 obrazowała dosadnie stanowisko zachodu: „Państwa demokratyczne przekreśliły raz na zawsze wszelki urojone interwencje zbrojne w kierunku zabezpieczenia jakiegokolwiek państwa które miało się stać pastwą agresji niemieckiej”. Wiedząc o tym nie zdecydowałę się władze sanacyjne na pakt obronny przeciwko Niemcom ze Stalinem. Rosja, będąca trzonem ZSRR, nazywana sowiecką Rosją, była uważana przez nie za śmiertelnego wroga, z którym się w takich sprawach nie paktuje.
.
Była jeszcze jedna „partia wojny”, choć parła do wojny z III Rzeszą, a nie z ZSRR. W otoczeniu Roosevelta było wielu przedstawicieli środowisk żydowskich, zwłaszcza żydowskiej finansjery, którzy naciskali na niego, by wydał wojnę hitlerowskim Niemcom. Jedna z depeszach mówiła, że wojny z Hitlerem chce światowe żydostwo.
.
Plany „państw demokratycznych”, mówiąc najkrócej, były takie: zbroimy Hitlera, Hitler atakuje i niszczy ZSRR, przy czym dochodzi i do wykrwawienia Wehrmachtu. Wtedy od zachodu połączone siły us-amerykańskie, angielskie i francuskie przystępują do działania, narzucając od Renu po Władywostok zachodnią „wolność i demokrację”. Już podczas trwania wojny plany te zostały w dużym stopniu zmienione. Hitler wszak, dzięki wywiadowi, znał plany „państw demokratycznych” i po zbiciu „polskiego pionka” nie zaatakował od razu ZSRR, na co „państwa demokratyczne” liczyły. Uderzył najpierw na zachód, aby zabezpieczyć sobie „plecy”. Pod nóż poszły Dania, Norwegia, Belgia, Holandia i Francja. Próbował też inwazji na UK, ale przegrał bitwę powietrzną o Anglię i inwazję na nią odłożył „na zaś”, po pokonaniu ZSRR, w co ślepo wierzył. Początkowe ogromne sukcesy Wehrmachtu po niemieckiej agresji na ZSRR przeraziły „państwa demokratyczne”. Cała armie radzieckie poddawały się i szły do niewoli. Wydawało się, że ZSRR padnie w ciągu kilku miesięcy, a Wehrmacht bez większych strat przerzucony zostanie ponownie nad Kanał La Manche, by dokonać, skutecznej już, inwazji na UK. Jedynym wyjściem była pomoc militarna dla ZSRR, choć pierwotnym celem wojny było jego zniszczenie rękami Hitlera. Przy czym „państwa demokratyczne” wcale nie życzyły Stalinowi zwycięstwa, a jedynie chciały, by Armia Czerwona stawiała większy opór i wykrwawiając się nadal, wykrwawiała Wehrmacht. Nikt w „państwach demokratycznych” nie przypuszczał, że mimo ogromnych strat w ludziach Armia Czerwona będzie w stanie przejść do zwycięskiej ofensywy i dojść do Berlina. Gdy okazało się, że jednak zmierza ona na Berlin, naprędce zmontowały one D-Day i lądowanie w Normandii. Wyścig do Berlina jednak przegrały. A w zdobytym Berlinie, obok flagi radzieckiej, powiewała i flaga polska. Zbity we wrześniu 1939 pionek powrócił dzięki ZSRR na szachownicę.
.
.
Pakt Mołotow-Ribbentrop nie miał wpływu na wybuch wojny. Hitler chciał jej i był gotów uderzyć na Polskę w pojedynkę. Wiedział dzięki niemieckiemu wywiadowi, że państwa zachodnie nie przyjdą Polsce z pomocą. Chciał jednak tego paktu, by skrócić wojnę z Polską, zaatakowaną z dwóch stron, aby zminimalizować własne straty. Dla Polski był ten pakt złamaniem przez Stalina paktu o nieagresji, zawartego dużo wcześniej i nadal obowiązującego. Wkroczenie Armii Czerwonej 17 września na kresy wschodnie było agresją, która przyspieszyła klęskę wojny obronnej i kapitulację. Niemniej kilka lat później ta sama Armia Czerwona, tak samo wkraczająca od wschodu na polskie ziemie, będące pod niemiecką okupacją, była wyzwolicielem, a nie nie agresorem. Dla Stalina pakt z 23 sierpnia był posunięciem strategicznym. Dawał mu dodatkowy czas na przygotowania do odparcia agresji III Rzeszy, o której wiedział, gdyż hitlerowskie plany Lebensraumu na terenach Rosji były mu znane, oraz dawał mu szeroki na jakieś 300 kilometrów dodatkowy bufor oddzielający Moskwę od terytorium III Rzeszy.
.
Okupacja radziecka na kresach w latach 1939-1941 była brutalna. ZSRR uważał Polskę za wroga, znając szeroko w Polsce panującą rusofobię i wrogość wobec ZSRR. Represje dotknęły ok. 1 600 000 Polaków. Ok. 400 tysięcy zostało deportowanych do łagrów i na zesłanie. Zginęło co najmniej 150 tysięcy. Były to jednak straty i represje niepomiernie mniejsze, niż te pod okupacją niemiecką, pod którą ofiar w ludziach było ok. 6 milionów. Pamiętać należy też o milionach wywiezionych na przymusowe roboty i o wielu milionach wypędzanych na poniewierkę z ich prastarych siedzib, łącznie z Wielkopolską, kolebką państwa polskiego. Trwające później wypędzenia z Zamojszczyzny przerwała Armia Czerwona, nadciągająca od wschodu. Pamiętać należy o obozach koncentracyjnych, o łapankach, publicznych egzekucjach i o tabliczkach Nur für Deutsche, zakazujących Polakom, na odwiecznych polskich ziemiach, wstępu do kin, restauracji, parków, wydzielonych wagonów w pociągach i tramwajach.
Pod okupacją niemiecką Polacy byli traktowani jak pozbawieni wszelkich praw Untermenschen i zwierzyna łowna.
.
Obecnie w Polsce mniej poświęca się uwagi agresji Niemiec z 1 września 1939, znacznie więcej radzieckiej agresji z 17 września. Niemcy są wszak naszym sojusznikiem w NATO i UE. Nie można więc ich drażnić. Za to Rosja, jak za sanacji, uważana jest, wręcz została wykreowana przez propagandę, na śmiertelnego i najgorszego wroga. I dlatego o 17 września jest głośniej, niż o agresji niemieckiej. O to ona była dla Polski i Polaków katastrofalna. Wyzwolenie przez Armię Czerwoną w latach 1944-45 spod niemieckiej okupacji nazywane jest „okupacją sowiecką”. Dziwna była to „okupacja”. Odbudowano zniszczone miasta, w tym lewobrzeżną Warszawę nieomal od zera. Budowano szkoły, szpitale, fabryki, osiedla mieszkaniowe. Ludność „okupowanej” Polski w latach 1947 -1988 wzrosła o 14 milionów – z 24 do 38 milionów. Po „wyzwoleniu” w roku 1989 spod owej „sowieckiej okupacji” część fabryk i zakładów pracy zniszczono, część sprywatyzowano i sprzedano obcemu kapitałowi. Szpitale są likwidowane, liczba ludności stanęła w miejscu, z tym, że polska ludność stopniowo zastępowana jest obcą, napływową, obecnie najbardziej ukraińską. To ja osobiście wolałbym już tamtą, powojenną, „sowiecką okupację”, bo przynajmniej nie było pod nią bezrobocia. I nie wywalano z mieszkań ludzi na ulice, gdy nie mieli na czynsz.
.
1 września 1939, będący dniem niemieckiej agresji na Polskę, jest ważną datą w naszej historii. Polska, mimo bohaterstwa żołnierzy, nie miała najmniejszych szans na odparcie niemieckiej agresji. Była zbyt słabo uzbrojona. Główna wina spada za to na Piłsudskiego. Rozkochany w konikach i szabelkach, aż do śmierci w roku 1935, troszczył się tylko o dwie armie konne, ignorując uwagi wielu wojskowych dowódców, że należy zadbać przede wszystkim o wojska pancerne, artylerię i lotnictwo. Dopiero po jego śmierci dowództwo wojskowe wdrożyło plany szybkiej modernizacji sił zbrojnych z uwzględnieniem ignorowanego przez Piłsudskiego nowoczesnego sprzętu wojennego. Ale czasu było już za mało, także za mało było pieniędzy. Dysproporcja uzbrojenia na korzyść Niemiec była więc ogromna. Agresja Armii Czerwonej i tak nieuchronną klęskę polskiego żołnierza jedynie przyspieszyła.
.
Kto wie, za co Hitler tak czcił Piłsudskiego, że po jego śmierci ogłosił w Niemczech żałobę narodową i wziął udział (z całą elitą III Rzeszy) w uroczystej mszy ku czci Piłsudskiego, choć do kościoła nigdy nie chodził?
.
.
A po agresji na Polskę i po zdobyciu Krakowa, na Wawelu przed kryptą z jego grobem nakazał ustawić wartę honorową, a przy grobie złożyć od niego wieniec.
.
.
.
.
Czyżby czcił go za to, że to za jego sprawą wojsko polskie było tak zacofane i niezdolne do równorzędnej walki?
.
II wojna była dla Polski i Polaków koszmarem. Już od początku, od września 1939, Niemcy w ramach Intelligenzaktion systematycznie eksterminowali polską inteligencję. Najbardziej znanymi miejscami masowych egzekucji są Piaśnica, Mniszek i Las Szpęgawski, nazywane niekiedy niemieckimi Katyniami. Jest o nich jednak o wiele ciszej niż o Katyniu. Niemcy planowali eksterminację nie tylko inteligencji, ale większości Polaków, oraz wynarodowienie reszty, uznanej za przydatną do niewolniczej pracy na rzecz Rasy Panów. Przy czym część miała pozostać na miejscu, a część, po planowanym rozgromieniu ZSRR, miała być deportowana za Ural jako rezerwuar niewolniczej siły roboczej. Koszmarem były dla ludności polskiej masowe wypędzenia z odwiecznych siedzib. Dotknęły one i kolebkę Polski, ziemie nad Wartą:
.
.
Wypędzenia Polaków z zamojszczyzny przerwała Armia Czerwona:
.
.
Podczas okupacji powstały oddziały zbrojnego ruchu oporu. Najliczniejsza była, podległa pod sanacyjny rząd emigracyjny w Londynie, Armia Krajowa. Liczne były Bataliony Chłopskie związane głównie ze Stronnictwem Ludowym. Były też Narodowe Siły Zbrojne związane z Narodową Demokracją, oraz lewicowa, proradziecka Gwardia Ludowa, podległa partii PPR, przemianowana później na Armię Ludową. Ich działania zbrojne były mocno ograniczone represjami niemieckimi na ludności cywilnej – na każdy sabotaż, każdą akcję zbrojnego podziemia okupant niemiecki odpowiadał masowymi publicznymi egzekucjami ludności cywilnej.
.
Jedną z największych tragedii II wojny, znacznie większą niż Katyń i „niemieckie Katynie” było wywołane przez część dowództwa AK powstanie warszawskie, przez które zginęło 200 tysięcy Warszawiaków, a lewobrzeżna Warszawa przestała istnieć.
.
Aż strach jest pomyśleć, jaki los czekał Polaków, gdyby Armia Czerwona została przez Wehrmacht rozgromiona. Nim by nad Wisłę dotarli zachodni „alianci” (ci sami, którym polski pionek na szachownicy przeszkadzał, bo zagradzał drogę Hitlerowi na Moskwę, więc pozwolono go „zbić”), niewielu Polaków nad Wisłą by zostało. Miliony współczesnych Polaków, urodzonych już po wojnie, nigdy by się nie urodziło, a Polski w obecnym kształcie i z obecną liczbą ludności na pewno by nie było. To, że tak jest, zawdzięczamy Armii Czerwonej, Stalinowi i powojennej „sowieckiej okupacji”.
.
Znajomość historii jest ważna po to, aby wyciągać z niej nauczkę i nie powtarzać tych samych błędów. Za sprawą polityki historycznej mamy oduczyć się historii i kierować się propagandą. Polska ma dzisiaj tych samych zachodnich „sojuszników”, Anglię i Francję, co w roku 1939. Wtedy pragnęli oni zbicia polskiego, przeszkadzającego na szachownicy, pionka. Czy dzisiaj w razie czego przyjdą z nam pomocą? A główny „sojusznik”, Stany Zjednoczone, które w styczniu 1939 stwierdziły, że nikt zaatakowany przez Niemcy nie może liczyć na pomoc „państw demokratycznych” – czy będą nas w razie czego broniły? No i obecnie naszym „sojusznikiem” są Niemcy, IV Rzesza, której poprzedniczka chciała na zawsze wymazać Polskę z mapy świata, a Polaków częściowo wymordować, częściowo wynarodowić i zrobić z nich niewolników Rasy Panów. Nie jest wszak tajemnicą, że tzw. „denazyfikacja” w Niemczech Zachodnich została przeprowadzona po łebkach. Powieszono garstkę dygnitarzy III Rzeszy, ale drugi i trzeci „garnitur” nazistowski bez przerwy funkcjonował w aparacie RFN. Obecnie elity niemieckie, polityczne, gospodarcze, finansowe, kulturalne i oświatowe (akademickie) naszpikowane są potomkami nazistów z drugiego i trzeciego garnituru. Czy im zależy na dobrobycie i bezpieczeństwie Polaków? Wątpię.
.
Obecnie w stosunku do Polski zachód ma inne plany niż w 1939 roku. Polska nie ma być, jako przeszkoda, zbita z szachownicy – ma być kordonem sanitarnym i buforem odgradzającym zachód od Rosji. Ale jest niewykluczone, a nawet prawdopodobne, że zachód Polską zastąpi upadającą kijowską juntę. Wiele wszak wskazuje na to, że nadchodzącej zimy kijowska junta nie przetrwa. I kto wie, czy Polsce nie przypadnie wtedy rola kolejnego taranu, mającego w interesie zachodu kruszyć mury Rosji, czy – trzymając się metafory szachowej – pionkiem, mającym szachować czarnego, złego król? I cóż z tego, że pionek zostanie przez niego zbity. Nie on pierwszy i nie pierwszy raz zostanie polski pionek, w interesie zachodu, zbity z szachownicy.
.
1 września 1939 to niezwykle ważna data w naszej polskiej historii. Można wiele się z niej nauczyć, wiele rzeczy zrozumieć. Ale dlatego właśnie jest propagandowo wypierana datą 17 września. Nie dajmy się oszukiwać i wpuszczać w maliny rusofobii. Uczmy się historii i wyciągajmy z niej wnioski.
.
opolczyk
.
.
blog polski 